Dzień 29 sierpnia to w Kościele powszechnym wspomnienie obowiązkowe męczeństwa św. Jana Chrzciciela, jedynego świętego, którego liturgia wspomina dwukrotnie: 24 czerwca w uroczystość jego narodzin i 29 sierpnia – w dniu jego śmierci. Był on ostatnim prorokiem Starego Testamentu i bezpośrednim poprzednikiem Mesjasza. Jan Chrzciciel jest patronem: Austrii, Francji, Holandii, Malty, Niemiec, Prowansji, Węgier, Akwitanii, Aragonii, archidiecezji warszawskiej i wrocławskiej, wielu miast (m.in. Amiens, Awinionu, Bonn, Florencji, Frankfurtu, Kolonii, Lipska, Lyonu, Neapolu, Norymbergi, Nysy, Wiednia i Wrocławia), zakonów (np. joannitów), a także dziewic, pasterzy, kowali, krawców, kuśnierzy, rymarzy, abstynentów, skazanych na śmierć i niezamężnych matek. Wzywany jest również jako orędownik w czasie gradobicia i epilepsji.
ŻYCIORYS
Jan Chrzciciel był synem kapłana Zachariasza i Elżbiety, krewnej Maryi, Matki Jezusa. Jego cudowne narodzenie zapowiedział Archanioł Gabriel, a imię oznaczające „Bóg jest łaskawy” – zostało mu nadane zgodnie z wolą Bożą. Urodził się sześć miesięcy przed Chrystusem, prawdopodobnie w Ain Karim koło Jerozolimy. Przy jego obrzezaniu ojciec Zachariasz, napełniony Duchem Świętym, wyśpiewał kantyk „Benedictus”, który na stałe wszedł do liturgii godzin.
Od młodości Jan prowadził życie pustelnicze i ascetyczne. Ewangelista Łukasz pisze: „Dziecię rosło i umacniało się w duchu, i przebywało na miejscach pustynnych” (Łk 1,80). Nosił prosty ubiór ze skóry wielbłądziej, żywił się szarańczą i miodem leśnym, a całe jego życie było znakiem pokuty i całkowitego oddania Bogu.
W trzydziestym roku życia rozpoczął publiczną działalność prorocką nad Jordanem. Wzywał ludzi do nawrócenia, pokuty i przemiany życia, udzielając im chrztu pokuty w wodach Jordanu. Garnęły się do niego tłumy z całej Judei i Galilei. Gdy pytano go, czy sam nie jest Mesjaszem, odpowiadał jasno: „Ja chrzczę wodą, lecz po mnie przyjdzie mocniejszy ode mnie. Ja nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u Jego sandałów” (Łk 3,16).
Jan miał przywilej ochrzcić samego Jezusa w Jordanie. Wtedy wskazał na Niego słowami: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (J 1,29). Wielu jego uczniów poszło odtąd za Chrystusem wśród nich apostołowie Jan i Andrzej. Sam Jezus dał mu wyjątkowe świadectwo: „Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela” (Mt 11,11).
Nieustraszony prorok nie wahał się mówić prawdy także możnym. Upomniał króla Heroda Antypasa, który żył w grzesznym związku z żoną swojego brata, Herodiadą. Za tę odwagę został uwięziony w twierdzy Macheront. Podczas uczty urodzinowej Heroda, córka Herodiady – Salome – po tańcu zażądała, zgodnie z wolą matki, głowy Jana na misie. Jan Chrzciciel został ścięty, oddając życie za prawdę i wierność prawu Bożemu.
W sztuce Jan Chrzciciel przedstawiany jest jako dziecko, młodzieniec lub mąż ascetyczny. Ubrany bywa w płaszcz z sierści wielbłądziej lub skórę zwierzęcą, co podkreśla jego pustelniczy styl życia. Najczęściej towarzyszy mu Baranek Boży, księga, krzyż w formie laski, czasem głowa świętego na misie – nawiązanie do męczeństwa. W ikonach wschodnich bywa ukazywany jako anioł-zwiastun ze skrzydłami, co symbolizuje jego posłannictwo przygotowania drogi Chrystusowi.
kolekta z mszy
Boże, Ty chciałeś, aby święty Jan Chrzciciel był poprzednikiem Twojego Syna w narodzeniu i śmierci † i oddał życie za prawdę i sprawiedliwość, * spraw, abyśmy nieustraszenie walczyli w obronie wiary, którą wyznajemy. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Podziel się treścią :