W 2026 roku przypada 165. rocznica przybycia Sióstr Szarytek do Lubawy. Od 1861 roku Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo służy mieszkańcom miasta, podejmując dzieła związane z opieką nad chorymi, wychowaniem dzieci i pomocą osobom potrzebującym. Dziś siostry kontynuują tę misję, współpracując z osobami świeckimi i pozostając wierne duchowi miłosierdzia.

Historia obecności Sióstr Szarytek w Lubawie rozpoczęła się w 1861 roku. Przybyły one na zaproszenie ówczesnego biskupa chełmińskiego Jana Nepomucena Marwicza oraz proboszcza, ks. kanonika Klintenberga, po uzyskaniu zgody papieża Piusa IX. 11 marca 1861 roku podpisano umowę ze Zgromadzeniem, na mocy której siostry miały zorganizować szpital, szkołę oraz zakład opiekuńczo-wychowawczy. Już kilka miesięcy później, 4 sierpnia 1861 roku, do Lubawy przybyły trzy pierwsze siostry z Chełmna: przełożona Tekla Węrzyk, Cecylia Grzeczkowska i Eugenia Fukas. Rozpoczęły one dzieło, które na trwałe wpisało się w historię miasta. Wkrótce rozpoczęto budowę nowego, jednopiętrowego szpitala, który był gotowy do użytku w 1863 roku. Siostry otworzyły również ochronkę, szkołę oraz pensjonat. Skala tej działalności była znacząca: w 1875 roku w ochronce przebywało 80 dzieci, a w szkole kształciło się 100 dziewcząt. Rozwój dzieł sióstr został jednak zahamowany w okresie Kulturkampfu, kiedy władze pruskie ograniczyły ich działalność, pozostawiając im przede wszystkim opiekę nad chorymi. W tym czasie przełożoną wspólnoty była siostra Augustyna Edler.

W 1930 roku do Lubawy przybyła siostra Antonina Sznajder, z wykształcenia ekonomistka. W 1934 roku, wspólnie z Martą Tryjankowską, uzyskała od biskupa Stanisława Okoniewskiego prawo do samodzielnego zarządzania dobrami fundacji Kupnera. Umożliwiło to dalszy rozwój szpitala, który z czasem zyskał dobrą renomę. Wybuch II wojny światowej przyniósł kolejne dramatyczne zmiany. Szpital został przejęty przez Niemców, a dzieci z domu dziecka zabrali mieszkańcy Lubawy. Siostrom zakazano prowadzenia dotychczasowej działalności. Powróciły jednak do pracy na prośbę niemieckiego lekarza, dr. Knabe. W czasie okupacji szpital leczył rannych żołnierzy, ale także innych pacjentów.

W styczniu 1945 roku siostry wznowiły działalność, otwierając Dom Dziecka, w którym w 1947 roku przebywało już 100 dzieci. Wkrótce uruchomiono również szpital z trzema oddziałami: położniczym, chirurgicznym i wewnętrznym. W Grabowie leczono dzieci z całej Polski chorujące na gruźlicę. W latach sześćdziesiątych lubawska wspólnota liczyła już 38 sióstr. Był to czas intensywnej pracy, ale również trudnych doświadczeń związanych ze zmianami politycznymi i ograniczaniem działalności kościelnych instytucji. Fundacja Kupnera znalazła się w trudnej sytuacji. Gospodarstwo rolne w Grabowie oraz Kupnerówka zostały upaństwowione, a Dom Dziecka zlikwidowano w 1960 roku.

Mimo kolejnych trudności dzieło pomocy potrzebującym przetrwało. W 1993 roku szpital został wyremontowany dzięki wsparciu przedsiębiorców i staraniom ówczesnych władz. W 2003 roku dawny szpital przekazano Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. Siostry rozpoczęły prowadzenie Niepublicznego Zakładu Opieki Długoterminowej pod nazwą „Szpital św. Jerzego”. Misją Zakładu jest pomoc osobom przewlekle chorym i osobom z niepełnosprawnościami w odzyskaniu jak największej niezależności i sprawności. To współczesna kontynuacja dzieła, którego fundamentami od początku były troska o drugiego człowieka, poświęcenie i miłosierdzie.

W 2026 roku Siostry Szarytki obchodzą 165. rocznicę obecności Zgromadzenia w Lubawie. Obecnie wspólnota liczy sześć sióstr, które wraz z osobami świeckimi kontynuują swoją posługę, troszcząc się o chorych i potrzebujących. Historia lubawskich Sióstr Szarytek to opowieść o wierności powołaniu mimo zmieniających się czasów, o odwadze w podejmowaniu nowych zadań i o służbie, która przez pokolenia przynosiła dobro mieszkańcom miasta.

Dziękujemy Siostrom Szarytkom za 165 lat obecności w Lubawie, za świadectwo wiary i miłosierdzia oraz za codzienną troskę o drugiego człowieka. Niech Bóg błogosławi ich dalszej posłudze, umacniając je w powołaniu i obdarzając potrzebnymi łaskami.